เมื่อวานมีการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของบริษัทเรา เกิดการเปลี่ยนแปลงองค์กร และการเปลี่ยนแปลงนี้ ทำให้แผนกเราทั้งแผนกโดนยุบไปเลย สาเหตุเนื่องจากว่า พี่โสมีอายุมากแล้ว ผู้บริหารคงจะยึดอำนาจพี่โส และให้คนรุ่นใหม่มาเป็นผู้บริหารแทน ส่วนเรานยะหรอ ย้านไปเป็นเลขาอีกแผนกหนึ่ง มีเรื่องราวแน่ๆๆจากคำพูดคนบางคน ทำให้หลายคนเข้าใจผิด แย่มากทึ่สุด เราสงสารคนอื่นๆๆ นอนร้องไห้อยู่คนเดียว เรายังไม่รู้เลยว่าเราจะเป็นไง เป็นเลขา Director แต่จะไปขึ้นตรง GSM มันไม่แฟร์เลย ไม่รู้คิดอะไรกัน กลัวฉํนเรียกเงินเดือนหรือไงว่ะ คิดว่าจะทำไปก่อนๆๆ ดูว่าจะเป็นยังไง เพราะทำมา ปีกว่าแล้ว ถ้ามีอะไรไม่โอเคก็คงจะออกเลยดีกว่า

เคยรู้สึกบางไหมว่าเวลาเราต้องการคุยกับใครสักคนได้อย่างจริงใจ เวลานั้นมักจะไม่มีใครสามารถช่วยเราได้ มันเป็นเวลาที่เราทรมานที่สุดเลยละ ร้องไห้อยู่บนรถไฟฟ้าคนเดียว จนไปถึงที่ทำงาน แล้วก็ต้องบังคับให้ตัวเองหยุด เพราะไม่อยากให้ใครมองเห็นความอ่ออนแอ แต่ก็ผ่านมาได้ อยากโรหาใครบางคน คนเดียวที่อยู่ข้างเรามาตลอด แต่อยู่ไกลเลยเกิน คนละซีกโลกเลย ถ้าคนนั้นอยู่ข้างเราคงดีกว่านี้

ไม่รู้ว่าการย้ายแผรกจะเป็นเรื่องดีกับเราหรือป่าว งานอาจจะน้อยลงบ้างก็ดีนะ เราจะได้กลับบ้านเร็วขึ้น เข้า 9 โมง ออก 6 โมง ไม่เหนื่อยมาก

ขอพระผู้เป็นเจ้าอวยพรให้มีแต่สิ่งดีๆๆเกิดขึ้นกับเรานะ เพราะเราอยากทำที่นี้ให้นานๆๆ เพราะกะว่าออกจากที่นี้แล้วคงจะทำกิจการของตัวเองเลย ไม่ทำที่อื่นแล้ว เบื่อๆๆๆ อยากทำให้ไรๆๆด้วยตัวเอง ดีกว่า ช่วงนี้ก็เก็บเงินไปก่อน

หนิงขอให้พี่โคดีนะค่ะ ยังไงเราก็ยังได้อยู่แผนกเดียวกัน หนิงรู้ว่าตั้งแต่กลับมาเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกเลย อะไรที่พี่ทำแล้วมีความสุขก็ทำไปนะค่ะ ยังไงหนิงก็ยังมีความรู้สึกดีๆๆให้พี่อยู่ค่ะ

ช่วงนี้เงินเริ่มหร่อยหรอ ต้องรักเข็มขัดมากขึ้น ช่วงนี้ไม่ได้ใช้เงิน ไม่มีไรให้ซ์อเลย ดีใจ เงินจะได้เยอะๆๆๆ จะได้มีเงินไปดาว์นรถเยอะๆๆ